Licznik odwiedzin

17356748
Od 2011 roku
17356748

Poniedziałek, 4 lipca

Podczas przedpołudniowe sesji naszym gościem był ks. Tadeusz Wojda SAC z Kongregacji Ewangelizacji Narodów. Charyzmat, misja, apostolstwo oraz nowa ewangelizacja to zasadnicze zagadnienia tego wystąpienia.

Prymat Boga, pierwszeństwo tego, co otrzymane oraz niewidzialnego/duchowego przed widzialnym/aktywnością pozwalają na owocność naszego misyjnego zaangażowania. Przez chrzest i profesję jesteśmy wezwane do głoszenia Chrystusa, którym żyjemy na co dzień.  Owocność naszej służby na rzecz ewangelizacji zależy więc od odpowiedzialnego przyjmowania daru Pana Boga.

Sesja popołudniowa to prezentacja s. Izabeli Świerad dotycząca reorganizacji Zgromadzenia. Wzajemne dzielenie się przyniosło wartościowe i cenne inspiracje.

Twitter Papieża Franciszka

* Zasady życia *

 

"Różnorodność kulturowego i narodowego pochodzenia, wieku, usposobienia, talentów i uzdolnień jest naszym bogactwem. Chociaż we wspólnocie wykonujemy różne zadania, jednoczy nas to samo powołanie do naśladowania Jezusa i wspólna, zlecona przez Pallottiego misja".(ZŻ, 91)

________________

 

"Centrum naszego osobistego i wspólnotowego życia jest Jezus Chrystus Apostoł Ojca Przedwiecznego. Powierzona przez Niego misja ukierunkowuje nasze myślenie, naszą duchowość, modlitwę, działanie i cierpienie". (ZŻ, 19)

________________

 

"Jako wspólnota uczniów zbieramy się wokół Chrystusa Apostoła Ojca Przedwiecznego. Tak jak uczniowie chcemy żyć razem z Jezusem. On nas będzie posyłał, a gdy wrócimy, w Jego świetle sprawdzać będziemy naszą działalność". (ZŻ, 88)

________________

 

"Naszym szczególnym pallotyńskim charyzmatem jest przyczynianie się do wzrostu wiary i miłości u ludzi świeckich, budzenie świadomości ich apostolskiego powołania i współpraca z nimi w apostolskim posłannictwie". (ZŻ, 21)

________________

 

"Nasze wzajemne stosunki winny być nacechowane miłością, która wszystko znosi, wszystkiemu wierzy i ufa; miłością, która nie unosi się pychą, nie zazdrości i nie rani, która nie rozgorycza się i nie pamięta złego; miłością, która się nie zniechęca, lecz pozostaje przyjazna i cierpliwa; miłością, która potrafi się współweselić i współcierpieć z innymi. W dążeniu do takiej miłości powinnyśmy się wzajemnie zachęcać i wspierać". (ZŻ, 90)