Licznik odwiedzin

17436529
Od 2011 roku
17436529

S. Mary Michael (Rita) Ronan SAC

14 stycznia 1928 r. --- 29 kwietnia 2015 r.

Bóg powołał do życia wiecznego S. Mary Michael wczesnym rankiem 29 kwietnia 2015 r.

S. Mary Michael była córką Williama Henry'ego i Gertrudy Morrissey Ronan w Waterbury, Connecticut. Była najstarszą z czwórki rodzeństwa: Barbary Ronan Pohl, Anny Ronan McCandless, Williama Henry’ego, i Edmunda Terence’a. Jej matka zmarła, gdy dzieci były jeszcze małe i ojciec wysłał ją do szkoły St. Mildred z internatem w Laurel, w stanie Maryland, gdzie spotkała Siostry Misjonarki Apostolstwa Katolickiego.

Życie zakonne rozpoczęła 8 września 1947 r. w Huntington, w stanie West Wirginia.  Pierwsze śluby złożyła dnia 15 sierpnia 1950 r., a śluby wieczyste dnia 15 sierpnia 1956 r.  roku. Jej życie dobiegło końca dnia 29 kwietnia 2015 r

S. Mary Michael jest znana w Zgromadzeniu jako renomowana tłumaczka języka francuskiego. Kilka ostatnich lat życia spędziła w Generalacie w Rzymie, posługując jako tłumaczka i sekretarka kolejnym Przełożonym Generalnym: s. Elisabeth Heptner, s. Marii Knaus, s. Stelli Holisz i s. Izabeli Świerad.

Otrzymała tytuł licencjata edukacji (B.A., Ed.) i magistra (M.A.) z anglistyki na Duquesne University, tytuł magistra (M.A.) z literatury francuskiej na Uniwersytecie Notre Dame i magistra (M.A.) teologii na Uniwersytecie św. Karola, w Pensylwanii. Młode lata zakonne spędziła na nauczaniu uczniów szkół średnich. Poza tym dzięki swej pasji do języków i nauczania była cenioną prowincjalną prokuratorką misyjną. Jej oczy błyszczały, gdy mogła pomóc i zabiegała o fundusze dla Tanzanii, Kamerunu lub gdziekolwiek Zgromadzenie potrzebowało pomocy. Własnoręcznie robiła kartki, jak długo była w stanie wykonywać rękodzieło w postaci sztuki tkania za pomocą nici i tkackich wzorów kwiatowych. Gdy nie była już w stanie zrobić własnych kompozycji, używała stare kartki okolicznościowe i tworzyła z nich nowe, być sprzedać je znajomym lub siostrom.

Przez całe swe życie zakonne utrzymywała bliski kontakt z kapłanami. Wiele lat uczyła w wakacyjnej Szkole Biblijnej i ciągle wysyłała sakramentalia do misji w Powhatan, WV i Logan, WV.

Ostatnie lata były dla Siostry trudne z powodu utraty wzroku w jednym oku i znacznej utraty słuchu. Jednak zmagając się z trudnościami starała się zawsze być dobrze poinformowaną, nadal pracować, gdy została poproszona o tłumaczenie drogą internetową i utrzymywała kontakt ze Zgromadzeniem przy pomocy komputera, który znajduje się w bibliotece klasztornej. Po ataku serca i udarze mózgu spędziła ostatnie dni w infirmerii szpitala St. Mary.

Modlitwa przy zmarłej odbędzie się w Kaplicy St. Mary w piątek 1 maja, a pochówek na Cmentarzu Springhill w sobotę rano.

 

S. Gail Borgmeyer SAC

Przełożona Prowincjalna

Twitter Papieża Franciszka

* Zasady życia *

 

"Różnorodność kulturowego i narodowego pochodzenia, wieku, usposobienia, talentów i uzdolnień jest naszym bogactwem. Chociaż we wspólnocie wykonujemy różne zadania, jednoczy nas to samo powołanie do naśladowania Jezusa i wspólna, zlecona przez Pallottiego misja".(ZŻ, 91)

________________

 

"Centrum naszego osobistego i wspólnotowego życia jest Jezus Chrystus Apostoł Ojca Przedwiecznego. Powierzona przez Niego misja ukierunkowuje nasze myślenie, naszą duchowość, modlitwę, działanie i cierpienie". (ZŻ, 19)

________________

 

"Jako wspólnota uczniów zbieramy się wokół Chrystusa Apostoła Ojca Przedwiecznego. Tak jak uczniowie chcemy żyć razem z Jezusem. On nas będzie posyłał, a gdy wrócimy, w Jego świetle sprawdzać będziemy naszą działalność". (ZŻ, 88)

________________

 

"Naszym szczególnym pallotyńskim charyzmatem jest przyczynianie się do wzrostu wiary i miłości u ludzi świeckich, budzenie świadomości ich apostolskiego powołania i współpraca z nimi w apostolskim posłannictwie". (ZŻ, 21)

________________

 

"Nasze wzajemne stosunki winny być nacechowane miłością, która wszystko znosi, wszystkiemu wierzy i ufa; miłością, która nie unosi się pychą, nie zazdrości i nie rani, która nie rozgorycza się i nie pamięta złego; miłością, która się nie zniechęca, lecz pozostaje przyjazna i cierpliwa; miłością, która potrafi się współweselić i współcierpieć z innymi. W dążeniu do takiej miłości powinnyśmy się wzajemnie zachęcać i wspierać". (ZŻ, 90)