Licznik odwiedzin

17292376
Od 2011 roku
17292376

Serce do serc

Dzisiejsza uroczystość wyraża prawdę zapisaną przez św. Jana Apostoła w zwięzłym stwierdzeniu: „Bóg jest miłością”. Znana już od średniowiecza cześć oddawana Sercu Jezusa rozpowszechniła się w Kościele i została oficjalnie uznana pod wpływem objawień, jakie miała św. Małgorzata Maria Alacoque żyjąca w XVII wieku. Usłyszała ona obietnicę Zbawiciela: „W nadmiarze Mojego miłosierdzia wszystkim, którzy będą przystępować do Komunii św. przez dziewięć pierwszych piątków miesiąca, udzielę łaski ostatecznej skruchy, tak że nie umrą w Mojej niełasce i bez sakramentów świętych i Moje serce w tej ostatniej godzinie będzie dla nich najpewniejszą ucieczką”. Pod wpływem objawień św. Małgorzaty zrodziła się tradycja wielu naszych parafii, że dzieci przystępujące do Pierwszej Komunii Świętej czy młodzież przygotowująca się do bierzmowania rozpoczynają praktykę dziewięciu pierwszych piątków miesiąca.

Wymowa uroczystości odwołuje się do powszechnie czytelnej symboliki serca, które wyraża żywy obraz nieskończonej miłości Jezusa do każdego człowieka. „«Serce Jezusa» to Chrystus, Słowo wcielone i zbawiające, w Duchu Świętym istotowo zjednoczone z nieskończoną miłością bosko-ludzką do Ojca i do ludzi jako swoich braci” (Dyrektorium o pobożności ludowej i liturgii, nr 166).

Kiedy wpatrujemy się w Jezusa, to widzimy, że Jego Boskie Serce wskazuje na dwie ważne rzeczywistości.

Pierwszym kierunkiem jest Ojciec. Jezus trwa zjednoczony z Ojcem w modlitwie i adoracji. Modlitwa Jezusa jest modlitwą Serca, które powtarza w rytm swych uderzeń: „Abba!” – „Ojcze”.

Drugim kierunkiem jest misja. „Oto idę, aby spełnić wolę twoją Boże” (Hbr 10, 7). Misja Jezusa wypływa z Jego zjednoczenia z Ojcem. Jej celem jest obdarować szczęściem wiecznym każdego człowieka. Z przebitego Serca Jezusa, jako wypełnienie ziemskiej misji, narodził się Kościół i sakramenty, zwłaszcza Eucharystia – sakrament miłości.

Bóg to Dobry Pasterz, którego serce jest „gorejącym ogniskiem miłości”, „dobroci i miłości pełne”, „źródłem wszelkiej pociechy”. Z tego boskiego Serca pochodzi niebieska radość z „jednego grzesznika, który się nawraca”. Serce Jezusa obejmuje wszystkich stałą i niezmienną miłością, mimo że zdradzaliśmy, obrażaliśmy czy wręcz nawet odrzucaliśmy Jezusową miłość. Jego Serce jest nieograniczone w swoim zasięgu, ponadczasowe, odwieczne w swej miłości.

Serce Jezusa przemawia wprost do naszych serc. Zachęca do rezygnacji z „jałowych wysiłków myślenia o samych sobie i do uczestnictwa w zadaniach wypływających z miłości”. Zachęca do rezygnacji z „chrześcijaństwa kanapowego”, które jest „wygodne, kompromisowe, bez trudu, ryzyka i zmagań, niewyraźne i rozmyte” (Benedykt XVI). Jesteśmy zaproszeni, aby nie tylko zachwycić się Bożą miłością do nas, objawioną w sercu Jezusa przebitym na krzyżu, ale też po to, by zaczerpnąć z tego boskiego źródła życia i świętości. A potem tę miłość nieść tym, do których przesłanie o Bożej miłości jeszcze nie dotarło lub z różnych powodów wciąż pozostają na nie zamknięci.

ks. Leszek Smoliński

 

 

Twitter Papieża Franciszka

* Zasady życia *

 

"Różnorodność kulturowego i narodowego pochodzenia, wieku, usposobienia, talentów i uzdolnień jest naszym bogactwem. Chociaż we wspólnocie wykonujemy różne zadania, jednoczy nas to samo powołanie do naśladowania Jezusa i wspólna, zlecona przez Pallottiego misja".(ZŻ, 91)

________________

 

"Centrum naszego osobistego i wspólnotowego życia jest Jezus Chrystus Apostoł Ojca Przedwiecznego. Powierzona przez Niego misja ukierunkowuje nasze myślenie, naszą duchowość, modlitwę, działanie i cierpienie". (ZŻ, 19)

________________

 

"Jako wspólnota uczniów zbieramy się wokół Chrystusa Apostoła Ojca Przedwiecznego. Tak jak uczniowie chcemy żyć razem z Jezusem. On nas będzie posyłał, a gdy wrócimy, w Jego świetle sprawdzać będziemy naszą działalność". (ZŻ, 88)

________________

 

"Naszym szczególnym pallotyńskim charyzmatem jest przyczynianie się do wzrostu wiary i miłości u ludzi świeckich, budzenie świadomości ich apostolskiego powołania i współpraca z nimi w apostolskim posłannictwie". (ZŻ, 21)

________________

 

"Nasze wzajemne stosunki winny być nacechowane miłością, która wszystko znosi, wszystkiemu wierzy i ufa; miłością, która nie unosi się pychą, nie zazdrości i nie rani, która nie rozgorycza się i nie pamięta złego; miłością, która się nie zniechęca, lecz pozostaje przyjazna i cierpliwa; miłością, która potrafi się współweselić i współcierpieć z innymi. W dążeniu do takiej miłości powinnyśmy się wzajemnie zachęcać i wspierać". (ZŻ, 90)