Licznik odwiedzin

17356410
Od 2011 roku
17356410

Informacje pozostawione nam przez Łukasza są niezwykle cenne także z perspektywy historycznej. Przede wszystkim dotyczą relacji istniejących pomiędzy jerozolimskim Kościołem Matką a chrześcijańską wspólnotą, jaka powstała w syryjskiej Antiochii. Barnaba, który „był człowiekiem dobrym i pełnym Ducha Świętego i wiary” (por. Dz 11,24), może być uważany za trait d’union - «łącznik» - pomiędzy Jerozolimą a Antiochią. Zresztą, Barnaba współpracował nie tylko przy ewangelizacji, ale także przy budowaniu Kościoła. W życiu rodzącego się Kościoła Barnaba jest ważny także dlatego, gdyż to on wziął Pawła na współpracownika, chociaż nieco później Paweł przewyższył Barnabę w dziele inkulturacji wiary. Lecz jeden i drugi razem tworzą tę parę misjonarzy, których odwaga i genialność są wzorem dla chrześcijańskich wspólnot wszystkich czasów.

W dzisiejszym czytaniu jednak przede wszystkim to historyczne informacje  związane z Antiochią i z obecnością w niej pierwszych chrześcijan mają znaczenie pierwszoplanowe. Otóż Antiochia stanowiła zarówno punkt wyjścia, jak i punkt docelowy misyjnych podróży Pawła. Nie bez znaczenia był tu fakt, że właśnie w tym mieście Paweł ukształtował się jako apostoł, dzieląc  swój  los z Barnabą i z wieloma innymi „prorokami i nauczycielami”. To owi nauczyciele nowej nauki czynili doświadczenie wiary nadzwyczaj interesującym. Ponadto w Antiochii po raz pierwszy uczniowie Jezusa zostali nazwani  «chrześcijanami»  (por. Dz 11, 26). Ta lapidarna i prosta informacja pokazuje, jak żywą i świeżą była wiara pierwszych chrześcijan w Antiochii, mieście, które wnet rozbłysło nowym światłem nad Morzem Śródziemnym.

Pier Giordano Cabra

________________

Święty Barnaba nie należał do grona Dwunastu, a zaszczytny tytuł Apostoła otrzymał ze względu na jego wyjątkowe zasługi dla głoszenia Ewangelii o Chrystusie zmartwychwstałym. Pochodził z żydowskiej rodziny mieszkającej na Cyprze. Idąc za wskazaniem Chrystusa, wyzbył się majątku i przekazał go Kościołowi w Jerozolimie. Jako pierwszy przygarnął nawróconego Pawła, przedstawiając go Apostołom, a potem stał się jego towarzyszem w dziele ewangelizacji. Pracowali razem w Antiochii, odbyli też wspólnie wyprawę misyjną do Azji Mniejszej (na tereny dzisiejszej Turcji). Autor Dziejów Apostolskich określa Barnabę jako "człowieka dobrego i pełnego Ducha Świętego i wiary". Oto cechy prawdziwego apostoła! (Wojciech Skóra MIC, "Oremus" czerwiec 2007, s. 49)

Twitter Papieża Franciszka

* Zasady życia *

 

"Różnorodność kulturowego i narodowego pochodzenia, wieku, usposobienia, talentów i uzdolnień jest naszym bogactwem. Chociaż we wspólnocie wykonujemy różne zadania, jednoczy nas to samo powołanie do naśladowania Jezusa i wspólna, zlecona przez Pallottiego misja".(ZŻ, 91)

________________

 

"Centrum naszego osobistego i wspólnotowego życia jest Jezus Chrystus Apostoł Ojca Przedwiecznego. Powierzona przez Niego misja ukierunkowuje nasze myślenie, naszą duchowość, modlitwę, działanie i cierpienie". (ZŻ, 19)

________________

 

"Jako wspólnota uczniów zbieramy się wokół Chrystusa Apostoła Ojca Przedwiecznego. Tak jak uczniowie chcemy żyć razem z Jezusem. On nas będzie posyłał, a gdy wrócimy, w Jego świetle sprawdzać będziemy naszą działalność". (ZŻ, 88)

________________

 

"Naszym szczególnym pallotyńskim charyzmatem jest przyczynianie się do wzrostu wiary i miłości u ludzi świeckich, budzenie świadomości ich apostolskiego powołania i współpraca z nimi w apostolskim posłannictwie". (ZŻ, 21)

________________

 

"Nasze wzajemne stosunki winny być nacechowane miłością, która wszystko znosi, wszystkiemu wierzy i ufa; miłością, która nie unosi się pychą, nie zazdrości i nie rani, która nie rozgorycza się i nie pamięta złego; miłością, która się nie zniechęca, lecz pozostaje przyjazna i cierpliwa; miłością, która potrafi się współweselić i współcierpieć z innymi. W dążeniu do takiej miłości powinnyśmy się wzajemnie zachęcać i wspierać". (ZŻ, 90)