Licznik odwiedzin

17357322
Od 2011 roku
17357322

Dz 16, 22-34; J 16, 5-11

Dziwnie muszą brzmieć dla uczniów słowa Jezusa, który mówi o swoim odejściu, aby mógł przyjść Pocieszyciel. Na pewno rodzą się w nich pytaniach, po co to zmiana? Czy jest konieczna? W jaki sposób Jego odejście może być dla nich pożyteczne? Jezus uczy nas, że każdy ma swój czas i swoją własną misję do wypełnienia. Odkupieńcza misja Jezusa będzie kontynuowana przez Ducha Pocieszyciela, który „przekona świat o grzechu, sprawiedliwości i sądzie.” Ukazując pełnię prawdy i życia w zbawczym czynie Chrystusa, ujawni On całą przewrotność świata.

Zastanówmy się, czy zdajemy sobie sprawę z naszego powołania, czy właściwie je wypełniamy, czy umiemy w tym powołaniu współpracować z innymi w naszych rodzinach, w pracy, we wspólnotach?

W końcu Pocieszyciel to ten, kto niesie pocieszenie, radość. Ewangelia to Dobra Nowina i nie można głosić jej ze smutkiem, bo będziemy niewiarygodni. Głosząc Słowo Pana okażmy światu radość, którą wlewa w nas Pocieszyciel, podzielmy się nią z innymi, zacznijmy od najprostszego daru… zacznijmy od uśmiechu.

Źródło: http://bractwoslowa.pl

 

Twitter Papieża Franciszka

* Zasady życia *

 

"Różnorodność kulturowego i narodowego pochodzenia, wieku, usposobienia, talentów i uzdolnień jest naszym bogactwem. Chociaż we wspólnocie wykonujemy różne zadania, jednoczy nas to samo powołanie do naśladowania Jezusa i wspólna, zlecona przez Pallottiego misja".(ZŻ, 91)

________________

 

"Centrum naszego osobistego i wspólnotowego życia jest Jezus Chrystus Apostoł Ojca Przedwiecznego. Powierzona przez Niego misja ukierunkowuje nasze myślenie, naszą duchowość, modlitwę, działanie i cierpienie". (ZŻ, 19)

________________

 

"Jako wspólnota uczniów zbieramy się wokół Chrystusa Apostoła Ojca Przedwiecznego. Tak jak uczniowie chcemy żyć razem z Jezusem. On nas będzie posyłał, a gdy wrócimy, w Jego świetle sprawdzać będziemy naszą działalność". (ZŻ, 88)

________________

 

"Naszym szczególnym pallotyńskim charyzmatem jest przyczynianie się do wzrostu wiary i miłości u ludzi świeckich, budzenie świadomości ich apostolskiego powołania i współpraca z nimi w apostolskim posłannictwie". (ZŻ, 21)

________________

 

"Nasze wzajemne stosunki winny być nacechowane miłością, która wszystko znosi, wszystkiemu wierzy i ufa; miłością, która nie unosi się pychą, nie zazdrości i nie rani, która nie rozgorycza się i nie pamięta złego; miłością, która się nie zniechęca, lecz pozostaje przyjazna i cierpliwa; miłością, która potrafi się współweselić i współcierpieć z innymi. W dążeniu do takiej miłości powinnyśmy się wzajemnie zachęcać i wspierać". (ZŻ, 90)