Licznik odwiedzin

16847754
Od 2011 roku
16847754

Rz 8:31-39; Łk 13:31-35

Wielką radością jest świadomość, że Bóg jest dla nas! Tak zdecydowanie interweniował w naszej sprawie, że ofiarował swojego jedynego Syna. Dlatego razem z Pawłem możemy zaśpiewać  pełen życia hymn na cześć tej miłości, od której nic nie może nas odłączyć. Apostoł wymienia przy tym całą listę mocy przeciwnych naszemu zjednoczeniu z Chrystusem, aby pokazać, że i tak nie zdołają oddzielić nas od Niego. Niemniej rodzi się pytanie, czy to prawda, że nie ma takiej sytuacji, która mogłaby przeszkodzić nam wejść w zjednoczenie z Chrystusem?

Od razu trzeba zauważyć, że na pewno nie uczynią tego żadne moce zewnętrzne, ale jest ktoś, kto ma dość sił, by stanąć na drodze tego zjednoczenia. My sami. Bóg już w Jezusie zdecydował, że chce być z nami zawsze, ale my jesteśmy wolni i często nie chcemy być razem z Nim. Wielokrotnie sama Ewangelia wspomina o ludziach, którzy mówili do Jezusa: „Odejdź stąd”. Zresztą i Jerozolima nie przyjęła swojego Zbawiciela.

To odrzucenie przez nas Boga może przybierać różne formy i stopnie. I mimo że chodzi tutaj o odpowiedź miłości na miłość, często balansujemy pomiędzy «tak» a «nie», kalkulując, czy przyjąć ten dar dobrowolnie i nim się cieszyć. Być może nazbyt jesteśmy przyzwyczajeni do naszych smutków, do naszych małych miar, dlatego też wielka radość Boga budzi w nas lęki i obawy. Co więcej, zamiast pozwolić się ogarnąć światłu miłości, stawiamy przed sobą rodzaj ekranu, który ma ograniczyć tę ofiarowaną nam miłość i dostosować ją do naszych możliwości z natury  bardzo ograniczonych.

Zatrzymajmy się nieco dłużej nad tym pięknym Pawłowym tekstem i powtórzmy, że Bóg jest dla nas, że odnosimy nasze „pełne zwycięstwo dzięki Temu, który nas umiłował”, i że nic nie może nas  oddzielić od miłości Chrystusa. Wtedy, uwierzmy, zmieni się i nasze oblicze, bo patrząc na Niego rozpromienimy się, a wówczas także do naszych braci dotrze światło, dotrze miłość.

Tito Colliander, Il cammino dell’asceta

Twitter Papieża Franciszka

* Zasady życia *

 

"Różnorodność kulturowego i narodowego pochodzenia, wieku, usposobienia, talentów i uzdolnień jest naszym bogactwem. Chociaż we wspólnocie wykonujemy różne zadania, jednoczy nas to samo powołanie do naśladowania Jezusa i wspólna, zlecona przez Pallottiego misja".(ZŻ, 91)

________________

 

"Centrum naszego osobistego i wspólnotowego życia jest Jezus Chrystus Apostoł Ojca Przedwiecznego. Powierzona przez Niego misja ukierunkowuje nasze myślenie, naszą duchowość, modlitwę, działanie i cierpienie". (ZŻ, 19)

________________

 

"Jako wspólnota uczniów zbieramy się wokół Chrystusa Apostoła Ojca Przedwiecznego. Tak jak uczniowie chcemy żyć razem z Jezusem. On nas będzie posyłał, a gdy wrócimy, w Jego świetle sprawdzać będziemy naszą działalność". (ZŻ, 88)

________________

 

"Naszym szczególnym pallotyńskim charyzmatem jest przyczynianie się do wzrostu wiary i miłości u ludzi świeckich, budzenie świadomości ich apostolskiego powołania i współpraca z nimi w apostolskim posłannictwie". (ZŻ, 21)

________________

 

"Nasze wzajemne stosunki winny być nacechowane miłością, która wszystko znosi, wszystkiemu wierzy i ufa; miłością, która nie unosi się pychą, nie zazdrości i nie rani, która nie rozgorycza się i nie pamięta złego; miłością, która się nie zniechęca, lecz pozostaje przyjazna i cierpliwa; miłością, która potrafi się współweselić i współcierpieć z innymi. W dążeniu do takiej miłości powinnyśmy się wzajemnie zachęcać i wspierać". (ZŻ, 90)