Licznik odwiedzin

17442362
Od 2011 roku
17442362

Ef 2, 19-22; J 20, 24-29

Choć kojarzymy go przede wszystkim z ewangeliczną sceną niedowierzania w realność Zmartwychwstania Pana Jezusa, św. Tomasz Apostoł był ważnym ewangelizatorem odległych krain, zwłaszcza dzisiejszego Iranu oraz Indii. 3 lipca w liturgii obchodzimy jego święto.

Jego imię wymieniane jest w Ewangelii wg. św. Jana aż cztery razy, w każdym przypadku z charakterystycznym dla niego przydomkiem “Didymos” oznaczającego greckie słowo “Bliźniak”. Nie wiemy jednak dokładnie czyim bliźniakiem był Tomasz. Według jednych tradycji miał siostrę bliźniaczkę Lizję, według innej – brata bliźniaka, Eleazara, według zaś zwolenników heretyckiej gnozy był bliźniakiem samego Pana Jezusa. 

Z całą pewnością Tomasz Apostoł był niezwykle popularnym świętym w pierwszych wiekach chrześcijaństwa, bowiem wiele miejsca w swoich pismach poświęcają mu zarówno Ojcowie Kościoła, jak i autorzy spisujący pisma apokryficzne. Tzw. Ewangelia św. Tomasza to niejedyny znany apokryf, były jeszcze choćby Apokalipsa Tomasza czy Dzieje Tomasza oraz pismo znane jedynie z relacji Euzebiusza czyli “Historia Abgara”.

Z tradycji apostolskiej wiemy tyle, że św. Tomasz był zgromadzony z innymi uczniami i Maryją w Wieczerniku w dniu Pięćdziesiątnicy. Wiemy też, że później udał się do Królestwa Partów, na terenie dzisiejszego Iranu. Sami Partowie zresztą byli świadkam pierwszego publicznego głoszenia Ewangelii przez Apostołów, bezpośrednio w dniu Zesłania Ducha Świętego. Być może więc Tomasz udał się do ich rodzinnego kraju razem z pierwszymi nawróconymi wówczas w Jerozolimie?

Z pism Ojców Kościoła wiemy też, że Królestwo Partów nie było jedynym miejscem ewangelizacji przez św. Tomasza. Potem udał się jeszcze dalej bo na teren dzisiejszych Indii, gdzie zresztą jest bardzo czczony przez tamtejszych chrześcijan do dziś. Szczegółów tej podróży apostolskiej dostarcza wspomniany Apokryf “Dzieje Tomasza”. Według tej relacji Tomasz ok. 52 r. po Chrystusie miał wylądować na zachodnim wybrzeżu Malabaru i założyć tam siedem kościołów, pozostając z braćmi jako ich Apostoł. W 67 r. wybuchło na tym terenie prześladowanie chrześcijan, które ofiarą padł również św. Tomasz. Zamordowano go na przedmieściach dzisiejszego Madrasu, zwanego wówczas Calaminą. Do dziś znajduje się tam sanktuarium Apostoła, choć jego szczątki zabrano stamtąd już w III w. najpierw do Edessy, potem na wyspę Chios, aż wreszcie w 1258 do Ortony we Włoszech. 

Apostoł Tomasz jest patronem Indii, Portugalii, Urbino, Parmy, Rygi, Zamościa; architektów, budowniczych, cieśli, geodetów, kamieniarzy, murarzy, stolarzy, małżeństw i teologów.

Źródło: https://stacja7.pl

Twitter Papieża Franciszka

* Zasady życia *

 

"Różnorodność kulturowego i narodowego pochodzenia, wieku, usposobienia, talentów i uzdolnień jest naszym bogactwem. Chociaż we wspólnocie wykonujemy różne zadania, jednoczy nas to samo powołanie do naśladowania Jezusa i wspólna, zlecona przez Pallottiego misja".(ZŻ, 91)

________________

 

"Centrum naszego osobistego i wspólnotowego życia jest Jezus Chrystus Apostoł Ojca Przedwiecznego. Powierzona przez Niego misja ukierunkowuje nasze myślenie, naszą duchowość, modlitwę, działanie i cierpienie". (ZŻ, 19)

________________

 

"Jako wspólnota uczniów zbieramy się wokół Chrystusa Apostoła Ojca Przedwiecznego. Tak jak uczniowie chcemy żyć razem z Jezusem. On nas będzie posyłał, a gdy wrócimy, w Jego świetle sprawdzać będziemy naszą działalność". (ZŻ, 88)

________________

 

"Naszym szczególnym pallotyńskim charyzmatem jest przyczynianie się do wzrostu wiary i miłości u ludzi świeckich, budzenie świadomości ich apostolskiego powołania i współpraca z nimi w apostolskim posłannictwie". (ZŻ, 21)

________________

 

"Nasze wzajemne stosunki winny być nacechowane miłością, która wszystko znosi, wszystkiemu wierzy i ufa; miłością, która nie unosi się pychą, nie zazdrości i nie rani, która nie rozgorycza się i nie pamięta złego; miłością, która się nie zniechęca, lecz pozostaje przyjazna i cierpliwa; miłością, która potrafi się współweselić i współcierpieć z innymi. W dążeniu do takiej miłości powinnyśmy się wzajemnie zachęcać i wspierać". (ZŻ, 90)