Licznik odwiedzin

17095400
Od 2011 roku
17095400

ŚWIĘTOŚĆ, PODRÓŻ RAZEM

„Uświęcenie jest drogą wspólnotową, którą należy pokonywać we dwoje.” - (Gaudete et Exsultate 141).

Papież Franciszek, w Adhortacji Apostolskiej o powołaniu do świętości w dzisiejszym świecie, porusza główny aspekt naszego życia jako członków ZAK. Jako członek wspólnoty ZAK uderza mnie, jak św. Wincenty wprowadza w życie wielką wartość chrześcijańskiej NADZIEI.

Św. Paweł mówi o trzech wielkich cnotach chrześcijańskich jakimi są: wiara, nadzieja i miłość (1 Kor 13:3). Tak wiele książek i różnych artykułów zostało napisanych na temat wiary i miłości, że nadzieja wydaje się być nieco niedoceniana przez wielu pisarzy, ale nie przez św. Wincentego Pallottiego. Nadzieja jest podstawą niezachwianej wiary i zaufania w Bożą Opatrzność. Nadzieja jest wartością chrześcijańską, która jest często najbardziej potrzebna kiedy są przeciwności. W czasach działalności św. Wincentego, Kościół napotykał na wiele trudności. Pallotti  widział zawsze możliwość wyjścia z każdej sytuacji. Zaczął od zaprzyjaźnienia się z szewcami, a oni bardzo szybko zaczęli brać udział w jego rekolekcjach. Dzialalność Pallottiego szybko zaczęła rozwijać się wśród innych grup społecznych i tak właśnie rozpoczęło się apostolstwo tego wielkiego kapłana misjonarza. To właśnie dzięki doświadczeniu życiowemu i całkowitemu zaufaniu Duchowi Świętemu dostrzegł możliwości i potencjał Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego.

Po raz pierwszy dowiedziałem się o Zjednoczeniu, gdy pewnego ranka podszedł do mnie młody pallotyn -  o. Johnny Sweeney, i zaprosił mnie na spotkanie na temat Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego. To spotkanie miało miejsce w Domu Prowincjalnym w Dublinie. O. John Fitzpatrick, ówczesny prowincjał, przywitał nas i przedstawił o. Seamusa Freemana, który wówczas mieszkał w Rzymie.

Fr. Seamus pokazał nam krótki film o życiu św. Wincentego Pallottiego i opowiedział nam o pallotyńskim charyzmacie i pallotyńskiej duchowości. Najbardziej uderzył mnie fakt, że św. Wincenty Pallotti wyprzedzał swój czas w Kościele. Był prawdziwym prekursorem Akcji Katolickiej poprzez aktywny apostolat. Czuł się przynaglany  przez Ducha Świętego, aby, uświadamiać innych, że każdy katolik jest odpowiedzialny za misję Chrystusa i nie wyobrażał sobie, że jest to wyłączna odpowiedzialność kapłana. Każda osoba, czy to nauczyciel, prawnik, szewc, rolnik, matka, ojciec, osoba samotna, młoda czy stara, jest powołana do apostolstwa.

Znalem wcześniej ideał, do którego wezwał Chrystus Wincentego Pallottiego , ponieważ byłem zaangażowany w program diecezji dublińskiej oparty na posynodalnej Adhortacji Apostolskiej „Christifideles Laici” Świętego Papieża Jana Pawła II. Wiele z tego, co ks. Freeman powiedział wydawało mi się, że jest bardzo bliskie temu, co napisał Papież.

Przez lata ZAK pomagał mi w przemianie mojego życia i dążeniu do głębszej i bardziej osobistej relacji ze Zmartwychwstałym Chrystusem. Czuję się szczęśliwy, że mogę być na tej drodze odkrywania pallotyńskiej duchowości z innymi pallotynami. Nasze spotkania ZAK, rekolekcje wielkopostne i adwentowe, pielgrzymki do Knock i Rzymu oraz regularne możliwości formacji w naszych wspólnotach pomagają nam usłyszeć wezwanie Boga tam, gdzie każdy znajduje się w danym czasie,  we własnej kulturze i sytuacji. To wezwanie zachęca nas do pełnej miłości komunii z Bogiem poprzez doświadczanie odkupieńczej obecności Chrystusa, który towarzyszy nam w naszej ziemskiej pielgrzymce jako dzieci Boże.

Jako osoba, która mieszka w parafii pallotyńskiej, chcę powiedzieć, że droga, która pozwala mi na codzienną, osobistą przemianę dzięki Słowu Bożemu jest umacniana  przez nauczanie i przykład naszych kapłanów. Starają się oni obudzić w nas głębszą świadomość, że wszyscy jesteśmy powołani przez Boga, aby jak najlepiej naśladować życie Chrystusa. Nasze spotkania i działania ZAK pomagają nam zarówno formować się, jak i informować innych o duchowości pallotyńskiej, umożliwiając nam w ten sposób sprostanie różnorodnym i zmieniającym się wymaganiom apostolatu. Pallotyni pomogli nam uświadomić sobie, że jesteśmy zaczynem w naszych własnych rodzinach i w szerszych wspólnotach, którym służymy. Każdego miesiąca jesteśmy gromadzeni przez Pana, jesteśmy karmieni Słowem Bożym, a następnie zabieramy Słowo z powrotem do naszych rodzin, do miejsca pracy i do szerszej społeczności.

Żyjemy jednak w czasach, gdy większość zmian skierowane są przeciwko naszemu Kościołowi i naszej katolickiej wierze. Jestem pewien, że wszyscy znamy trendy, które ukazują statystyki. Są one widoczne już od dłuższego czasu i sugerują, że struktury kościelne ulegną znacznym zmianom do 2030 r. Do tego czasu obecny system parafialny na pewno się zmieni. Z tego względu istniejące już wspólnoty muszą pielęgnować i chronić swoją duchowość dla przyszłego rozwoju. Sposób, w jaki tworzymy grupom apostolskim i informujemy o nich, może przyczynić się, że Zjednoczenie stanie się wzorem dla innych grup, a nawet diecezje mogą brać z nas przykład.

Jeśli mamy to zrobić, powinniśmy przyjrzeć się naszej obecnej formacji członków i wspólnot ZAK.

Czy nasza formacja i programy formacyjne obejmują zasady naszej wiary? Czy nasza formacja jest wystarczająco szeroka? Czy mamy program, który jest atrakcyjny dla nowych członków, osób poszukujących Boga? Czy nasze istniejące grupy są przygotowane do prowadzenia szkoleń np. do posługi liturgicznej w naszych parafiach?. Jedną z bardzo wyraźnych bieżących potrzeb w mojej wspólnocie parafialnej jest posługa przy pogrzebach. Św.Wincenty Pallotti potrafił dostrzec to, czego inni nie widzieli w jego czasach. Był wizjonerem, który umiał znaleźć dobro we wszystkich ludziach i we wszystkich rzeczach. Dziś w Irlandii musimy zobaczyć dobro w ludziach, którzy już nie chodzą do naszych kościołów. Musimy widzieć to, co święte w świecie i być wszystkim dla wszystkich, ponieważ Bóg nie porzucił naszego świata ani naszego Kościoła. Mamy niezachwianą nadzieję w obietnicę Chrystusa daną Apostołom: "Spójrzcie, jestem z wami zawsze, do końca".

Pamiętam, co św.Wincenty powiedział do swoich współbraci na kilka minut przed śmiercią: "Temu stowarzyszeniu będzie Bóg błogosławił. Mówię to nie tylko z ufnością, ale jestem pewny". Dlatego patrzę w przyszłość z nadzieją, nadzieją, która opiera się na zaufaniu w Bożą Opatrzność. Niech Duch Święty otworzy nasze oczy i nasze serca na nowe sposoby ponownego rozpalenia wiary i miłości we wszystkich tych, których spotykamy na co dzień.

Do refleksji:

„Jako dobrzy szafarze różnorakiej łaski Bożej służcie sobie nawzajem tym darem, jaki każdy otrzymał. Jeżeli kto ma dar przemawiania, niech to będą jakby słowa Boże. Jeżeli kto pełni posługę, niech to czyni mocą, której Bóg udziela, aby we wszystkim był uwielbiony Bóg przez Jezusa Chrystusa. Jemu chwała i moc na wieki wieków!.” (1P4,10-11)

 

Do modlitwy wspólnotowej:

Chrystus ze mną,

Chrystus przede mną,

Chrystus za mną,

Chrystus we mnie,

Chrystus pode mną,

Chrystus nade mną,

Chrystus po mojej prawej stronie,

Chrystus po mojej lewej stronie

Chrystus, kiedy się kładę,

Chrystus kiedy siedzę,

Chrystus kiedy wstaję,

Chrystus w sercu każdego, kto o mnie myśli,

Chrystus w ustach każdego, kto o mnie mówi,

Chrystus w każdym oku, które mnie widzi,

Chrystus w każdym uchu, które mnie słyszy”

                                św. Patryk Breastplate

 

I w tym duchu módlmy się: "Chrystus ze mną, a ja z Chrystusem, zawsze i w każdym miejscu. Amen".         

 

Pat Maguire,

Przewodniczący Krajowej Rady, Irlandia

 

____________________________________________________

Segretariato Generale, Unione dell’Apostolato Cattolico

Piazza San Vincenzo Pallotti 204, 00187 Roma, Italia Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Twitter Papieża Franciszka

* Zasady życia *

 

"Różnorodność kulturowego i narodowego pochodzenia, wieku, usposobienia, talentów i uzdolnień jest naszym bogactwem. Chociaż we wspólnocie wykonujemy różne zadania, jednoczy nas to samo powołanie do naśladowania Jezusa i wspólna, zlecona przez Pallottiego misja".(ZŻ, 91)

________________

 

"Centrum naszego osobistego i wspólnotowego życia jest Jezus Chrystus Apostoł Ojca Przedwiecznego. Powierzona przez Niego misja ukierunkowuje nasze myślenie, naszą duchowość, modlitwę, działanie i cierpienie". (ZŻ, 19)

________________

 

"Jako wspólnota uczniów zbieramy się wokół Chrystusa Apostoła Ojca Przedwiecznego. Tak jak uczniowie chcemy żyć razem z Jezusem. On nas będzie posyłał, a gdy wrócimy, w Jego świetle sprawdzać będziemy naszą działalność". (ZŻ, 88)

________________

 

"Naszym szczególnym pallotyńskim charyzmatem jest przyczynianie się do wzrostu wiary i miłości u ludzi świeckich, budzenie świadomości ich apostolskiego powołania i współpraca z nimi w apostolskim posłannictwie". (ZŻ, 21)

________________

 

"Nasze wzajemne stosunki winny być nacechowane miłością, która wszystko znosi, wszystkiemu wierzy i ufa; miłością, która nie unosi się pychą, nie zazdrości i nie rani, która nie rozgorycza się i nie pamięta złego; miłością, która się nie zniechęca, lecz pozostaje przyjazna i cierpliwa; miłością, która potrafi się współweselić i współcierpieć z innymi. W dążeniu do takiej miłości powinnyśmy się wzajemnie zachęcać i wspierać". (ZŻ, 90)