Licznik odwiedzin

17390190
Od 2011 roku
17390190

8. ZACHOWAĆ

«Każdy człowiek stawia najpierw dobre wino, a gdy się napiją, wówczas gorsze. Ty zachowałeś dobre wino aż do tej pory».

Zachować miłość na każdą porę. Tak nakazuje rozsądek. A Gospodarz chwali weselników, że zachowali dobre wino na sam koniec. To niezbyt roztropne. Mądrość miłości pozwala jej trwać, gdy zdaje się, że wszystko się kończy. Cud przemienionej miłości, kosztują Ci, którzy zostają… pomimo albo wbrew okolicznościom, pomimo albo wbrew rozsądkowi, pomimo… wbrew… Ci, którzy zostają ze względu na… miłość, którą otrzymali i którą przechowują. Jak słudzy noszący wodę, wierni świadkowie przemiany.

7. SMAK DARU

„«Zaczerpnijcie teraz i zanieście…”.

„To, co mam; nawet to, czego nie mam. Zawsze komuś jest potrzebne” – pisał ksiądz-poeta.

Cud wesela dokonuje się w ofiarowaniu. Dar otrzymany zaczyna jaśnieć, kiedy jest przekazywany. Dobrą Nowinę o nowym życiu w Chrystusie nie sposób przeżywać samemu. Celebrować przemianę można tylko razem, w relacjach, we wspólnocie. „Zaczerpnąć i zanieść” to być dla drugiego, dzielić się sobą, smakować razem radość nowego wina.

 

6. Brzeg

„I napełnili je aż po brzegi”.

Brzeg, horyzont, granica… Dotąd wszystko znane. Za nimi wszystko inne, obce niewiadome.

A my wciąż jesteśmy w drodze. Odbijamy od brzegu, wyruszamy po horyzont, przekraczamy granice… odkrywamy, poznajemy, rozwijamy się. Dać się wypełnić „aż po brzegi” Jego łaską, jeszcze bardziej pozwala nam się zaangażować w życie. Wypełnieni, nasyceni i nakarmieni obecnością Pana możemy otworzyć się na nieznane, na inne, na to, co przychodzi.

 

5. Woda

„«Napełnijcie stągwie wodą!»”.

Trwać, kiedy wokół ciemność i bezsens. Wierzyć, kiedy niewiara wydaje się bliższym
i pewniejszym oparciem. Szukać sensu na dnie stągwi własnej bezradności. Czy warto?

Tylko wtedy gdy zawierzy się słowu. „Napełnijcie…!”.

Tylko tyle i aż tyle. Codziennie od nowa, wypełniać brak i pustkę. Nosić wodę własnego człowieczeństwa i wlewać ją w stągwie codzienności. I znowu, i znowu… I czekać i wierzyć, że Pan przemieni wodę w to, co będzie Mu potrzebne, by objawiać Miłość.

Wlewać wodę. Napełniać serce. Może tak stajemy się sługami Ewangelii?

 

4. Kamień

„…sześć stągwi kamiennych przeznaczonych do żydowskich oczyszczeń, z których każda mogła pomieścić dwie lub trzy miary”.

Kamień jest bezpieczny. Wystarcza sam sobie. Zamknięty, zimny i kamienny.

Serce jest niebezpieczne. Nie wystarcza samo sobie. Otwarte, gorące i pulsujące.

Czy zawsze potrafi kochać?

Oczyścić kamienną stągiew może tylko czułość Boga. A ona przychodzi nieoczekiwanie
i zaskakuje efektem. Kochać to wciąż oddawać i ofiarowywać skamieniałe egoizmem
i lękiem serce i przyjmować nowe, dotknięte czułością „serce z ciała”.

„Bóg jest większy od naszego serca” ‒ pisał apostoł. „Dwie lub trzy miary” to żadna miara dla Jego miłości. Pozwolić się oczyszczać, to uczyć się kochać bez miary.

3. Przyjęcie

„«Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie»”.

Usłyszeć słowo Pana. Uwierzyć, że wszystko jest możliwe. I wypełnić słowo swoim oddechem, modlitwą, twórczością, życiem…

Przemiana zaczyna się od przyjęcia ‒ swojego braku i brzemiennego mocą słowa Pana.

Wtedy „cokolwiek wam powie” staje się misją życia i zadaniem, które dla Niego chcemy wypełnić.

Dziewięć spojrzeń z Kany

Jan 2, 1-12

1. ZAPROSZENIE

„Trzeciego dnia odbywało się wesele w Kanie Galilejskiej i była tam Matka Jezusa. Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów”.

Już mija prawie rok od kiedy zachowujemy dystans, ograniczamy spotkania, kontaktujemy się wirtualnie, zaproszenia odkładamy na jakieś „potem”… A wesele naszego życia trwa.

Czytaj więcej...

Twitter Papieża Franciszka

* Zasady życia *

 

"Różnorodność kulturowego i narodowego pochodzenia, wieku, usposobienia, talentów i uzdolnień jest naszym bogactwem. Chociaż we wspólnocie wykonujemy różne zadania, jednoczy nas to samo powołanie do naśladowania Jezusa i wspólna, zlecona przez Pallottiego misja".(ZŻ, 91)

________________

 

"Centrum naszego osobistego i wspólnotowego życia jest Jezus Chrystus Apostoł Ojca Przedwiecznego. Powierzona przez Niego misja ukierunkowuje nasze myślenie, naszą duchowość, modlitwę, działanie i cierpienie". (ZŻ, 19)

________________

 

"Jako wspólnota uczniów zbieramy się wokół Chrystusa Apostoła Ojca Przedwiecznego. Tak jak uczniowie chcemy żyć razem z Jezusem. On nas będzie posyłał, a gdy wrócimy, w Jego świetle sprawdzać będziemy naszą działalność". (ZŻ, 88)

________________

 

"Naszym szczególnym pallotyńskim charyzmatem jest przyczynianie się do wzrostu wiary i miłości u ludzi świeckich, budzenie świadomości ich apostolskiego powołania i współpraca z nimi w apostolskim posłannictwie". (ZŻ, 21)

________________

 

"Nasze wzajemne stosunki winny być nacechowane miłością, która wszystko znosi, wszystkiemu wierzy i ufa; miłością, która nie unosi się pychą, nie zazdrości i nie rani, która nie rozgorycza się i nie pamięta złego; miłością, która się nie zniechęca, lecz pozostaje przyjazna i cierpliwa; miłością, która potrafi się współweselić i współcierpieć z innymi. W dążeniu do takiej miłości powinnyśmy się wzajemnie zachęcać i wspierać". (ZŻ, 90)